Ann Busquaert

Nieuwsbrief

Gewicht

Wij lijken precies op onze voorouders 

Dikker worden gaat heel geleidelijk. In de westerse landen nemen de meeste mensen naarmate ze ouder worden geleidelijk in gewicht toe. Vrouwen die bijvoorbeeld gemiddeld 20 kcal per dag (één klontje suiker) te veel innemen, worden in een jaartijd een kilo zwaarder. 

Het is wetenschappelijk bewezen dat, “genetisch gezien” de laatste 10.000 jaar, de mens niet veel veranderd is.

We lijken precies op onze voorouders, uit het Stenentijdperk. Gelukkig is dat alleen genetisch !!Zelfs eten wij nu minder dan onze voorouders. Eveneens is bewezen dat wij nog steeds feilloos de juiste keuzes maken als het om eten gaat. 

Hoe ontstaat overgewicht?

Overgewicht komt steeds vaker voor. Dat komt door onze welvaart en doordat mensen in onze Westerse maatschappij steeds minder energie verbruiken door onvoldoende beweging. Overgewicht is een welvaartsziekte, genezing is moeilijk maar niet onmogelijk.  

Andere oorzaken waardoor overgewicht kan ontstaan zijn: problemen met de schildklier (ook hele kleine afwijkingen kunnen overgewicht veroorzaken) en hormonale problemen, bijvoorbeeld veroorzaakt door het gebruik van de anticonceptiepil.

De eerste echte mens (Homo Erectus) ontstond zo'n twee miljoen jaar geleden. In de afgelopen twee miljoen jaar heeft de mens geleerd met schaarste aan voedsel om te gaan. Je zou kunnen zeggen dat de mens ontworpen is om ondanks een tekort aan voedsel toch goed te kunnen functioneren.

De laatste 100 jaren is het voedingspatroon van de westerse beschaving echter grondig veranderd. We kregen het steeds beter en kregen daardoor steeds meer calorieën binnen. Te veel energierijk voedsel is de voornaamste oorzaak van overgewicht.

Een mens is gewoon niet gemaakt voor een overvloed aan voedsel.  

Het lichaam slaat het voedseloverschot (overschot aan vet en suiker) in eerste instantie op als glycogeen. Dat gebeurt in de lever en in de spieren.

Deze opslagruimte is maar beperkt. Er kan maximaal zo'n 500 gram glycogeen worden opgeslagen.

De rest van de reserves, u raadt het al, wordt opgeslagen als vet. Voor deze opslag heeft de mens vetcellen tot zijn beschikking. Deze vetcellen zijn als het ware "zakjes" waarin het vet tijdelijk wordt bewaard. Als u om de een of andere reden deze reserves moet aanspreken worden deze zakjes "geleegd". Als u vetcellen tekort komt maakt het lichaam er gewoon weer nieuwe bij. Vetcellen blijven, ook als ze leeg zijn, bestaan. Ze worden niet afgebroken.  

Stress zet alles op de helling

Een nieuw onderzoek naar de gevolgen van stress heeft aan het licht gebracht dat het hele lichaam de gevolgen draagt van een langdurige blootstelling aan stresserende situaties.

Door de manier waarop stresshormonen inwerken op een cruciaal deel van onze hersenen, belanden we nog eens gemakkelijk in een vicieuze cirkel.   In principe is stress gewoon een gevolg van de manier waarop ons lichaam omgaat met gevaar.  Een reeks hormonen komt vrij en zorgt ervoor dat een reeks lichamelijke processen tijdelijk wordt stilgelegd om ervoor te zorgen dat we kunnen vechten of vluchten.   De spijsvertering en ons immuunsysteem kunnen zonder problemen op een laag pitje worden gezet, maar ons jachtige bestaan zorgt er in de praktijk vaak voor dat we tegen die tijd al lang een andere reden hebben gevonden om ons druk te maken.   Een voortdurende blootstelling aan "gevaar" en het cortisol dat daarbij hoort, kan ervoor zorgen dat ons lichaam blijft steken in zijn beschermingsreflex.

Daardoor kunnen we last krijgen van allerlei fysieke en mentale problemen, van bloedend tandvlees tot depressies. Om het allemaal nog een beetje erger te maken, zijn er steeds meer aanwijzingen dat ons vermogen om met stress om te gaan alles te maken heeft met onze jonge jaren.

Tests wijzen uit dat ratjes die goed verzorgd zijn door hun moeders, minder gevoelig zijn voor stress. Toch bieden de onderzoekers ook troost : yoga en relaxatietechnieken als energetische bewustzijnstherapie, shiatsu, cranio-sacrale therapie kunnen soelaas bieden.

 Bron: "Metro"

^{www.psychologicalscience.org}